Yapay Zekâ Neden Hep Aynı Hikâyeyi Yazıyor? Üç Açıklama

Yapay zekâ neden hep aynı hikâyeyi yazıyor? Eğitim, kullanıcı talebi ve model çöküşü; pastiş ve protez bellek; duyguyu adlandırmayan örnek sahne.

Paylaş
Yapay Zekâ Neden Hep Aynı Hikâyeyi Yazıyor? Üç Açıklama
Chekhov's Gun & Micro Focus: The Power of Detail in Storytelling

Yapay Zekâ Öyküleri Neden Birbirine Benziyor? Eğitim, Talep, Döngü

Özet ve Kavramsal Çerçeve

Son iki yılın çalışmaları aynı yöne işaret ediyor: dil modellerinin yazdığı öyküler birbirine, insanların yazdığı öykülerden daha çok benziyor. Bu yazı benzerliğin üç açıklamasını yan yana koyuyor. Birincisi eğitimle ilgili: modeli yardımcı bir asistana dönüştüren aşamalar anlatının iniş çıkışlarını düzleştiriyor. İkincisi taleple ilgili: kullanıcıların küçük ama çok üretken bir kısmı tanıdık kalıpların tekrarını istiyor. Üçüncüsü bir risk: model çıktıları sonraki modellerin eğitim verisine karışırsa önce nadir olan kayboluyor. Sorunun eski adları da var. Jameson'ın pastişi, Landsberg'in protez belleği ve Fisher'ın hayaletleri, yapay zekâdan önce kitle kültürü için düşünülmüş kavramlardır. Bu yazı yeni bir terim önermiyor. Nesnel İzdüşüm'ün eklediği tek soru şu: aynılık yalnız olay örgüsünde mi, yoksa duygunun okura nasıl ulaştırıldığında da mı?

Yapay zekânın hep aynı hikâyeyi yazması, dil modellerinin ürettiği öykülerin birbirine insan yazarların öykülerinden daha çok benzemesidir; araştırmalar bunu eğitim aşamalarına, kullanıcı talebine ve modelin kendi çıktısıyla beslenme riskine bağlıyor. Yapay zekâya öykü yazdıran herkes bunu bir noktada fark ediyor: istem değişiyor ama öykünün iskeleti tanıdık kalıyor. Kahraman bir sır öğreniyor, bir şey kaybediyor, sonunda küçük bir umutla pencereden dışarı bakıyor. Bu izlenim artık ölçülmüş bir bulguya dönüştü. Yazının sorusu bulgunun kendisi değil, nedeni.

Aynılık bir izlenim mi, bir bulgu mu?

Thennal DK ve Hans Ole Hatzel, r/WritingPrompts topluluğunda insanların yazdığı öyküleri, aynı istemlerle on dil modelinin ürettiği öykülerle karşılaştırdı. Benzerliği hem insan değerlendiriciler hem üç farklı otomatik yöntem ölçtü. Sonuç her yöntemde aynı yöndeydi: modellerin öyküleri birbirine, insanların öykülerinin birbirine benzediğinden daha çok benziyor. Yazarlara göre en gelişmiş modeller, tek tek insan öykülerine yaklaşan ama insan yazarların toplu çeşitliliğini taşımayan "ortalama" bir anlatıda buluşuyor. Modele neyi yazmaması gerektiğini söylemek (olumsuz istem) ya da sıcaklık ayarını yükseltmek bu benzerliği anlamlı ölçüde gidermedi.

Jenna Russell ve arkadaşlarının StoryScope çalışması aynı soruya anlatı seçimleri üzerinden yaklaşıyor. 10.272 istemin her birini bir insan ve beş dil modeli yanıtladı. Üslup ipuçları dışarıda bırakılıp yalnız anlatı özellikleri (karakterin seçimleri, zamanın kuruluşu gibi) kullanıldığında, insan ve yapay zekâ öyküleri %93,2 macro-F1 ile ayrıldı; altı yazarı birbirinden ayırmada bu değer %68,4 oldu. Macro-F1, sınıflar arası ortalama bir başarı ölçüsüdür; doğruluk (accuracy) ile aynı şey değildir. Model öyküleri anlatı uzayında ortak bir bölgede toplanırken insan öyküleri daha dağınıktı.

Anil Doshi ve Oliver Hauser'ın 2024'te Science Advances'ta yayımlanan deneyi soruya başka bir taraftan bakıyor. Katılımcıların bir kısmı öykü yazmadan önce bir dil modelinden fikir aldı. Fikir alanların öyküleri tek tek daha yaratıcı ve daha iyi yazılmış bulundu; ama bu öyküler birbirine, yalnız insanların yazdığı öykülerden daha çok benziyordu. Yazarlar durumu bir toplumsal ikileme benzetiyor: tek tek herkes kazanıyor, toplu olarak üretilen yeniliğin alanı daralıyor.

Aynı yönde bir bulgu İngilizce dışından da geliyor. Yuanchi Ma ve arkadaşları EMNLP 2026'da, Çin internet edebiyatında modellerin ürettiği öyküleri Propp'un anlatı işlevlerini 34 işleve genişleterek inceledi. Özetlerine göre model öyküleri benzer olay dizilerini ve tahmin edilebilir sonları tekrar kullanıyor; yazarlar bu tekdüzeliği daha çok modellerin anlatı işlevlerini doğru kavrayamayıp katı üretim kalıplarına dönmesine bağlıyor.

Yorum: Bu çalışmalar birlikte okunduğunda aynılık yalnız modelin kendi başına yazdığı metinde kalmıyor; modelden fikir alan insanın metnine de geçebiliyor. Bu, sorunun yalnız "yapay zekâ metni" sorunu olmadığını gösteriyor.

Üç açıklama

Benzerliğin tek bir nedeni yok. Aşağıdaki üç açıklama birbirini dışlamıyor; aynı anda çalışabilirler.

AçıklamaNe bulduKaynakNe söylemiyor
EğitimEğitim sonrası aşamalar konu, duygu ve dil çeşitliliğindeki değişkenliği azalttıLi ve ark. 2026Tek bir model ailesine dayanıyor
TalepKonuşmaların üçte birinden fazlasında kurgu üretimi var; bu üretimin büyük kısmını çok yoğun kullanan küçük bir grup yapıyorGupta ve ark. 2026Tek bir veri kümesi, yalnız İngilizce
DöngüKendi çıktısıyla eğitilen modelde nadir olan kayboluyorShumailov ve ark. 2024Bugünkü modellerin çöktüğünü söylemiyor
Ortak sonuçModel öyküleri birbirine insanlarınkinden daha çok benziyorDK ve Hatzel 2026; Russell ve ark. 2026; Doshi ve Hauser 2024Hangi açıklamanın ne kadar pay taşıdığını ayırmıyor

Eğitim: anlatı neden düzleşiyor?

Zehan Li, Yutong Zhu, Siyang Wu, Honglin Bao ve James Evans, EMNLP 2026'da yayımlanan çalışmalarında açık ağırlıklı tek bir modelin (OLMo 32B) dört aşamasını karşılaştırdı: ham temel model, denetimli ince ayar (SFT), tercih eğitimi (DPO) ve doğrulanabilir ödüllü pekiştirmeli öğrenme (RLVR). Dört aşama aynı mimariyi, ölçeği ve ön eğitimi paylaştığı için aradaki fark eğitim sonrası aşamalara bağlanabiliyor. Her aşamaya insan öykülerinin başlangıcı verildi ve devamı yazdırıldı. Öyküler üç yerden geliyordu: herkese açık bir öykü platformu (StoryStar), istemle yazılmış öyküler (TMAS) ve The New Yorker'da yayımlanmış edebî öyküler.

Eğitim sonrası aşamalar, cümle düzeyinde ölçülen üç boyutun hepsinde değişkenliği azalttı: konunun ilerleyişi, duyguların metindeki yaygınlığı ve dil çeşitliliği. Etki bütün öykü türlerinde görüldü, ama büyüklüğü insan metnine göre değişti; en büyük sıkışma The New Yorker'ın edebî öykülerindeydi. Eğitilmiş modellerin devamları kaynaktan bağımsız olarak birbirine yaklaştı; yazarlara göre bu, devamların kaynak öykünün anlatı üslubuna büyük ölçüde duyarsız kaldığını gösteriyor. Yazarlar bu kaybın adını "anlatı düzleşmesi" (narrative flattening) koydu.

Yorum: Modeli tutarlı, okunur ve yardımsever kılan eğitim, aynı zamanda onu tek bir varsayılan yazım rejimine çekiyor olabilir. Çalışma tek bir model ailesine dayandığı için bunun bütün modellerde aynı büyüklükte olduğu bilinmiyor.

Talep: aynılığı kim istiyor?

Neel Gupta, Maria Antoniak ve Melanie Walsh, herkese açık bir veri kümesindeki 500.000'den fazla anonim, İngilizce sohbet asistanı konuşmasını inceledi. Konuşmaların üçte birinden fazlasında bir tür kurgu üretimi vardı: özgün öykü, rol yapma, hayran kurgusu ve erotik metin. Bu üretimi büyük ölçüde çok yoğun kullanan küçük bir grup yapıyordu. Yazarların tanımladığı kalıplardan biri, benzer anlatıların çeşitlemelerini uzun süre boyunca tekrar tekrar isteyen ve düzelttiren "sonsuz öykü isteyenler"dir (infinite story demanders). Kullanıcılar özellikle tanıdık tür kalıplarına, tekrara ve hıza yöneliyordu. Yazarlar yapay zekâ kurgusunu kendi kendine yayıncılık ve hayran kurgusu gibi isteğe göre üretilen, kişiye özel ve tekrara dayanan kültürel biçimlerin yanına koyuyor.

Yorum: Aynılığın bir kısmı modelin kusuru değil, siparişin kendisi olabilir. Sonunu bildiğimiz hikâyeleri neden tekrar izlediğimizi sorduğumuz yazıda da benzer bir noktaya varmıştık: tanıdık olan, okur için kendi başına bir değer taşıyabilir.

Döngü: makine kendi çıktısıyla beslenirse

Ilia Shumailov ve arkadaşları 2024'te Nature'da, model çıktılarının ayrım gözetilmeden sonraki modellerin eğitim verisine katılmasını inceledi. Buldukları sürece "model çöküşü" (model collapse) adını verdiler: kuşaklar ilerledikçe asıl dağılımın kuyrukları, yani nadir olanlar kayboluyor. Deneylerden birinde ortaçağ mimarisiyle ilgili bir metinle başlayan zincir, dokuzuncu kuşakta konuyla ilgisiz bir tavşan listesine dönüştü.

Bu çalışma bugünkü sohbet modellerinin çöktüğünü söylemiyor. Ayrım gözetmeden kendi çıktısıyla eğitilen bir modelde ne olabileceğini gösteriyor. Edebiyat açısından önemli olan ayrıntı şu: bu süreçte ilk kaybolan şey ortalama değil, nadir olandır.

Eski bir sorun: pastiş, protez bellek ve hayaletler

Yapay zekâ aynılık sorununu icat etmedi. Kültür kuramının bu soruya verdiği adlar onlarca yıllık.

  • Pastiş (Jameson): Fredric Jameson 1984'te New Left Review'da yayımlanan ve 1991'de kitaplaşan çalışmasında pastişi parodinin alaysız ikizi olarak tanımlar: bir üslubun taklidi, ama arkasında bir eleştiri ya da ölçü olmadan. Jameson'ın "nostalji filmi" dediği şey de geçmişin kendisini değil, geçmişe dair üsluplaşmış imgeleri yeniden üretir.
  • Protez bellek (Landsberg): Alison Landsberg 2004'te sinema ve televizyon gibi kitle kültürü biçimleriyle edinilen, kişinin kendisinin yaşamadığı geçmişe ait anılara bu adı verir. Landsberg bunu yalnız bir kayıp olarak okumaz; başkalarının deneyimine empati kurmanın bir yolu olarak da görür.
  • Hauntology (Fisher): Mark Fisher 2014'te, gerçekleşmemiş geleceklerin musallat olduğu bir kültürden söz eder: müzikte ve sinemada geçmiş üsluplar, yeni bir şey yerine sürekli geri döner.

Dil modelleri için de benzer bir uyarı daha önce yapıldı. Emily Bender ve arkadaşları 2021'de dil modelinin dilin biçimini anlamdan bağımsız olarak yeniden üretebileceğine dikkat çekmek için "stokastik papağan" benzetmesini kullandı.

Yorum: Bu kavramlar dil modellerine bir benzetme olarak uygulanabilir: model de yaşamadığı bir kültürel geçmişin üsluplarını yeniden üretir. Ama bu bir yorumdur; Jameson, Landsberg ve Fisher dil modellerini düşünerek yazmıyordu ve bu uygulama sınanmış bir iddia değildir. Bu yüzden bu yazı yeni bir terim önermiyor. Aynı şeyi anlatan yerleşik kavramlar varken yeni bir ad okura bir şey kazandırmaz; yalnız atıf zincirini koparır.

Doktrinin baktığı yer: duygunun nasıl verildiği

Yukarıdaki çalışmalar aynılığı olay örgüsünde, konu geçişlerinde ve üslupta ölçüyor. Nesnel İzdüşüm başka bir katmana bakıyor: duygunun okura nasıl ulaştırıldığına. Doktrin, modellerin duyguyu fiziksel ayrıntıya kodlamak yerine yüzeyde adlandırmaya yönelme eğilimine Anlatım Kipi Kayması (delivery-mode drift) adını verir ve bunu olgusal halüsinasyondan ayrı bir başarısızlık biçimi olarak tanımlar. Modellerin duyguyu hangi yollarla yazdığını (adıyla söylemek, hazır beden ifadeleri, nesneye yüklemek) yapay zekâ duyguyu nasıl yazıyor yazısında ayrıca ele aldık.

Anlatı düzleşmesi çalışması duyguların metindeki yaygınlığını ölçüyor ve bu değişkenliğin eğitim ilerledikçe azaldığını buluyor. Ama çalışmanın özetinde, bu ölçümün duygunun metinde adıyla mı söylendiğini yoksa ayrıntıyla mı gösterildiğini ayırdığına dair bir bilgi yok. İki soru aynı değil: bir metin duyguyu az adlandırıp güçlü gösterebilir, ya da çok adlandırıp hiç göstermeyebilir.

Doktrinin önerdiği hipotez şu: eğitim aşamaları ilerledikçe modeller duyguyu daha sık adlandırıyor ve daha seyrek gösteriyor olabilir. Bu henüz sınanmadı. Sınanması için aynı modelin farklı eğitim aşamalarına aynı istemlerin verilmesi ve çıktılardaki duygu adı ile benzetme oranının bağımsız insan etiketleyicilerce sayılması gerekir. Doktrinin yazarı bu etiketlemeyi kendisi yapamaz. Bu tasarım Nesnel İzdüşüm araştırma gündeminde ayrı bir başlık olarak yer alıyor ve koşulmadı.

Aynı istem, iki sahne

İstem: Yıllar sonra baba evine dönen bir kadın.

Önce ortalamaya yakın bir sahne. Bu örneği yazının yazarı yazdı; belirli bir modelin çıktısı değildir. Yalnız ortalama anlatının sık görülen işaretlerini bir araya getirir:

Kapıyı açtığında içini derin bir hüzün kapladı. Her şey anılarındaki gibiydi; zaman sanki bu evde durmuştu. Gözleri doldu ve bir an çocukluğuna geri döndüğünü hissetti.

Bu sahnede bir duygu adı (hüzün), iki benzetme (anılarındaki gibi, sanki) ve hazır bir kalıp (zaman durmuştu) var. Okura yapacak bir iş kalmıyor; sahne ne hissedileceğini önceden söylüyor.

Aynı istemle, duyguyu adlandırmayan bir sahne:

Anahtar kilide girdi ama dönmedi. Nermin kapıyı iki eliyle yukarı kaldırıp yeniden denedi; kilidin dili bu kez geri çekildi. Koridorda babasının terlikleri kapıya dönük duruyordu, sağ tekinin topuğu içe basılmıştı. Mutfakta buzdolabının motoru çalıştı, sonra sustu. Nermin çantasını terliklerin yanına, aynı yöne çevirerek bıraktı.

Bu sahnede duygu adı yok. Okur, içe basılmış topuktan, boş evde çalışan buzdolabından ve çantanın aynı yöne çevrilmesinden kendi çıkarımını yapar. Topuk Mikro Odak'a, boş evde çalışan motor Atmosfer Çelişkisi'ne bir örnek olarak okunabilir.

Yorum: Ortalama sahne, binlerce sahnede bulunabilecek ifadelerden kurulu. İkinci sahnedeki ayrıntılar ise bu eve ve bu babaya ait. Özgül ayrıntı aynılığa karşı bir yol olabilir; ama bu sınanmış bir çözüm değil, bir yazım önerisidir.

Yazar için ne anlama geliyor?

  • Model kendine bırakıldığında ortalamaya gidiyor. DK ve Hatzel'in bulgusuna göre olumsuz istem ve sıcaklık ayarı bunu anlamlı ölçüde değiştirmedi. Ortalamadan sapmayı genel bir talimatla değil, somut ayrıntıyla tarif etmek bir seçenek olabilir (öneri, sınanmadı).
  • İlk fikri modelden almak öyküleri birbirine yaklaştırabilir. Doshi ve Hauser'ın deneyi, fikir alan yazarların öykülerinin birbirine benzediğini buldu. Modele sormadan önce kendi fikrinizi yazmak, bu etkiyi sınırlamanın bir yolu olabilir (öneri, sınanmadı).
  • Aynı öyküyü tekrar tekrar istiyorsanız, aynılığın bir kısmı sizden geliyor olabilir. Gupta ve arkadaşlarının verisi, kurgu üretiminin büyük kısmının benzer anlatıları tekrar isteyen küçük bir gruptan geldiğini gösteriyor.
  • Kendi metninizdeki duygu adlarını ve benzetmeleri görmek için Sahne Denetleyicisi'ni kullanabilirsiniz. Araç yalnız sayar ve gösterir; metnin kalitesini ölçmez. Diğer araçlar Nesnel İzdüşüm Araçları sayfasında.
  • Modele sahne yazdırırken duyguyu adlandırmadan anlatmasını nasıl isteyebileceğiniz istem ve ince ayar rehberinde ele alınıyor.

Bu yazı yapay zekâ ve anlatı dizisinin bir parçası. Dizinin merkezindeki soru, yapay zekâ hikâyeyi yazdığında yazarın kim olduğu. Okurların model öykülerini insan öykülerinden ayırt edip edemediği ayrı bir yazıda inceleniyor; oradaki bulgu, farkın üslupta değil anlatının kuruluşunda olduğuydu.

Doktrinin bu alanda söyleyemeyeceği

  • Bir model öyküsünün iyi ya da kötü olduğunu söyleyemez. Aynılık bir kalite ölçüsü değildir.
  • Aynılığın üç açıklamadan hangisinden ne kadar geldiğini ayıramaz.
  • Eğitim aşamaları ilerledikçe modellerin duyguyu daha sık adlandırdığını söyleyemez; bu bir hipotezdir.
  • Özgül ayrıntının aynılığı giderdiğini söyleyemez.
  • Pastiş, protez bellek ve hauntology kavramlarının dil modellerine uygulanmasının doğru olduğunu söyleyemez; bu bir yorumdur.

Sınırlılıklar

  • Aktarılan çalışmaların çoğu İngilizce metinlere dayanıyor; Ma ve arkadaşlarının çalışması Çince. Türkçe öykülerde durumun ne olduğu bilinmiyor.
  • Li ve arkadaşları ile Ma ve arkadaşlarının çalışmaları EMNLP 2026'da yayımlandı. DK ve Hatzel, Russell ve arkadaşları ile Gupta ve arkadaşlarının çalışmaları arXiv ön baskısıdır. Bu beş çalışmanın bilgileri yayın sayfalarındaki özetlerden alındı; tam metinlerden sayı aktarılmadı.
  • Yazıdaki iki örnek sahneyi yazının yazarı yazdı; hiçbiri bir modelin çıktısı değildir ve hiçbir şeyi ölçmez.
  • Doktrinin kavramları ve aralarındaki ilişkiler Levent Bulut'un bilgi grafiğinde, yayımlanmış kayıtlar ise Levent Bulut derlem sayfasında listelenir.

Sık Sorulan Sorular

Yapay zekâ neden hep aynı hikâyeyi yazıyor?

Üç açıklama birlikte çalışıyor olabilir. Modeli asistana dönüştüren eğitim aşamaları anlatının çeşitliliğini daraltıyor; kullanıcıların küçük ama çok üretken bir kısmı benzer kalıpları tekrar tekrar istiyor; model çıktıları ayrım gözetilmeden yeniden eğitime girerse nadir olan kayboluyor. Hangisinin ne kadar pay taşıdığı henüz ayrıştırılmadı.

Sıcaklık ayarını yükseltmek ya da "klişe kullanma" demek işe yarar mı?

DK ve Hatzel'in 2026 çalışmasında olumsuz istem ve sıcaklık ayarı, model öyküleri arasındaki benzerliği anlamlı ölçüde gidermedi. Sapmayı genel bir talimatla değil, somut ayrıntıyla tarif etmek bir seçenek olabilir; bu da sınanmış bir yöntem değildir.

Yapay zekâdan fikir almak yazarın öyküsünü etkiler mi?

Doshi ve Hauser'ın 2024 deneyinde modelden fikir alan yazarların öyküleri tek tek daha yaratıcı bulundu, ama birbirine daha çok benziyordu. Yazarlar bunu bir toplumsal ikilem olarak tanımladı: bireysel kazanç, toplu çeşitlilik kaybıyla birlikte geliyor.

Model çöküşü nedir?

Shumailov ve arkadaşlarının 2024'te tanımladığı süreçtir: model çıktıları ayrım gözetilmeden sonraki modellerin eğitim verisine katılırsa, kuşaklar ilerledikçe verideki nadir örnekler kaybolur. Çalışma bugünkü modellerin çöktüğünü söylemiyor; bu koşullarda ne olabileceğini gösteriyor.

Bu durumu anlatmak için yeni bir kavram gerekiyor mu?

Bu yazının görüşüne göre gerekmiyor. Jameson'ın pastişi, Landsberg'in protez belleği ve Fisher'ın hauntology kavramı benzer bir durumu kitle kültürü için zaten adlandırıyor. Nesnel İzdüşüm'ün eklediği soru, aynılığın duygunun nasıl verildiğinde de görülüp görülmediğidir; bu soru henüz sınanmadı.

Kaynakça

  • Bender, E. M., Gebru, T., McMillan-Major, A. ve Shmitchell, S. (2021). On the Dangers of Stochastic Parrots: Can Language Models Be Too Big? Proceedings of FAccT '21, 610–623. https://doi.org/10.1145/3442188.3445922
  • DK, T. ve Hatzel, H. O. (2026). Do Large Language Models Always Tell The Same Stories? arXiv:2606.17350.
  • Doshi, A. R. ve Hauser, O. P. (2024). Generative AI enhances individual creativity but reduces the collective diversity of novel content. Science Advances, 10(28), eadn5290. https://doi.org/10.1126/sciadv.adn5290
  • Fisher, M. (2014). Ghosts of My Life: Writings on Depression, Hauntology and Lost Futures. Zero Books.
  • Gupta, N., Antoniak, M. ve Walsh, M. (2026). AI Fiction in the Wild. arXiv:2606.22748.
  • Jameson, F. (1984). Postmodernism, or, the Cultural Logic of Late Capitalism. New Left Review, 146, 59–92. Genişletilmiş kitap: Duke University Press, 1991.
  • Landsberg, A. (2004). Prosthetic Memory: The Transformation of American Remembrance in the Age of Mass Culture. Columbia University Press.
  • Li, Z., Zhu, Y., Wu, S., Bao, H. ve Evans, J. (2026). Narrative Flattening: How Post-Training Compresses Thematic, Affective, and Stylistic Variation in LLM Fiction. Proceedings of EMNLP 2026, 55222–55251. https://doi.org/10.18653/2026.emnlp-main.2433
  • Ma, Y., Liu, J., Shi, K., He, H., Zhang, G., Zhao, Z., Hu, R. ve Sun, M. (2026). Narrative Function Patterns in LLM-Generated Chinese Web Fiction: A Proppian Analysis. Proceedings of EMNLP 2026. https://doi.org/10.18653/2026.emnlp-main.1807
  • Russell, J., Rajendhran, R., Pham, C. M., Iyyer, M. ve Wieting, J. (2026). StoryScope: Investigating idiosyncrasies in AI fiction. arXiv:2604.03136.
  • Shumailov, I., Shumaylov, Z., Zhao, Y., Papernot, N., Anderson, R. ve Gal, Y. (2024). AI models collapse when trained on recursively generated data. Nature, 631, 755–759. https://doi.org/10.1038/s41586-024-07566-y

Atıf

@misc{bulut2026aynihikaye,
  author       = {Bulut, Levent},
  title        = {Yapay Zekâ Neden Hep Aynı Hikâyeyi Yazıyor? Üç Açıklama ve Eski Bir Sorun},
  year         = {2026},
  howpublished = {\url{https://leventbulut.com/yapay-zeka-neden-hep-ayni-hikayeyi-yaziyor/}},
  note         = {leventbulut.com}
}
G-Verified: Levent Bulut